بهله  دوستان عزیز،

  روزگار همچنان می گذشتندی و هیچکس نفهمیدندی که غضنفر تحصیل می کرد، یا تحصیل غضنفر را !

او در مکتب گاه چیزهایی را می دیدندی و می شنیدندی که تا به حال نه دیده بودندی و نه شنیده بودندی.

روزی او عده بسیار بسیار زیادی از مکتب گاه روندگان را دیدندی که تعداد آنها بالغ بر 2 یا 3 نفر بودندی،

 آنها در حالی که بصورت وحشت آلود و خشمگین ناکی بشدت احساس مسئولیت روی شانه هایشان سنگینی می نمودندید دور هم گرد آمده بودندی << شاید هم دور هم مثلث، مربع یا بیضی آمده بودندی>>

 به هر حال به  شکل  مشخصی دور هم نیامده بودندی

 و در همین حال و نه یک حال دیگر خواستار مجازات عده دیگری از مکتب گاه روندگان بی ادب که خیلی بچه بدی بودندی، شدندی، که  ظاهرا به کسی توهین کردندی یا به آبروی کسی تجاوز کردندی یا آنچنان  توهین آمیز به کسی تجاوز کردندی که آبرویش رفته بودندی.

 دست آخر  غضنفر که نفهمید چه اتفاقی افتاده بودندی.

این گروه خشن و  مسئولیت ناک که در هر سوراخی دست میکردندی و به صورت مسئولیت آسایی خود را جزو حبوبات هر آشی میدانستندی روزی دیگر باز با همان احساس مسولیت، ولی این بار با جمعیتی که تقریبا صد برابر  شدندی و به 4.5 یا 5 نفر رسیدندید، دور هم گرد آمده بودندی یا دور هم بیضی آمده بودندی << و باز هم مشخص نبودندی>>

آنها به شدت مشغول کوبیدن مشت محکم بر دهان عده ای از موجودات وحشتناک و زشتی بودندی که گویا سر دسته آنها موجود بسیار وحشتناکتری بودندی که جهان را میخوردندی و خیلی بد و بی تربیت بودندی و همش در حال خوردن جهان بودندید

 وآنچنان از اعماق وجود بر سر این موجودات  فریاد می زدندیدند  که اعماق وجود برخی از آنها به شدت دچار سوختگی و یا حتی جراحت شده بودندید

 و آنها در همین راستا یا یک راستای دیگر که  این هم مشخص نبودندی یک شعار غریج و عجیغ  می دادندید بدین مضمون و نه به مضمون دیگری که :

<<ما آلبالو میخواهیم... یا آلبالو هسته دارد... یا هسته آلبالو انرژی زا دارد>> یا... خلاصه غضنفر که نفهمیدی اینها چه میخواهندید  ما هم بگذرندیم و گیر ندهندیم.

تا این مرتیکه غضنفر چیزهای بدتری ندیدندیده و ما را دچار مسدودیت وبلاگ ویا شاید مسدودیت جاهای بدتری نکردنده این پست را تعطیل می کنیمندی.

واین ماجراهنوزهم ادامه داشتندی.